تابستان امسال

تابستان امسال

تابستان امسال آنگاه که همه والدین گوشها یشان تیزبه شنیدن خبری خوش وچشمانشان منتظر دیدن چنین لحظه ای بود ازرسانه های آن روز نتایج زحمات چندساله عزیزانشان اعلام شد وشادی در محفل ومحله براه افتاد. چه خوش روزی بود آنگاه که محمد امین درتربت حیدریه مقام دوم کنکور کشور را از آن خویش نمود، خوشحالی برای همه به ارمغان آورد .دست مریزاد وتبریک به این نوجوان برومند باید گفت .در همین راستا شبانه بنرهایی برسر درب ادارات آموزش وپرورش نصب شد وتبریکی جانانه از طرف ادارات نثار این نوجوان وخانواده اش گردید.آفرین براین همت وغیرت و رشادتتان، روزها ی بعد باگل وشیرینی به منزل وی رفتند وتبریک گفتند.ازاین باب که دوران پایانی تحصیل در تربت سپری شده ، و دوران نخست درزاوه گذرانده بود و اهل زاوه بود آموزش وپرورش زاوه نیزچنین کرد وشاید بهتراز آنان ، خداقوت باید گفت به همکارانمان درادارات آموزش وپرورش. در این میان من هرروز نگران این بودم که در این کشا کشی که برسر این نوجوان در ادارات زاوه وتربت آمده بود وهرکدام به نام خویش رقم زده بودند اگر پیراهن محمدامین پاره می گشت کی خسارت میداد؟، ترسی برمن مستولی گشت ولی الحمدلله اتفاقی نیفتاد.در این مدت انتظار کشیدم که شاید به سراغ معلمین دبستان محمدامین بروند وتبریکی نثارشان کنند ولی چنین نشد.چراکه من دردوران دبستان درآموزشگاه راشدکاریزک ازنزدیک نظاره گرتلاش آموزگارانی بودم که فراترازآنچه نیاز بود می آموختند.کارمعلم همین است بدون هیچ چشم داشتی .تلاش ده دوازده ساله یکشبه اتفاق نمی افتد به سراغ آنانی نیز برویم که سالها پیش چنین انتظاری رامی کشیدند. ای آموزگار خوب وپرتلاشم نگران نباش روزی خواهد رسید که در سنین سالخوردگی محمدامین هایی بیایندسراغت وقرصی رابادستان خویش زیرزبانت گذارند تا قلبی که سالها درتپش بود اینک آرام بگیرد. آموزگارمن تو تنها محمد امین را تربیت نکردی ، بلکه محمد امین هارا داری تربیت می کنی. دست مریزاد می گویم به تو ،دستت را می بوسم وبراین بوسه افتخار میکنم. مسولین عزیز وارجمندم به امید این ننشینید که ده سال دیگه قراره کنکوری برگزاربشود وسندی افتخار برتارک اداراتتان نقش ببندد، اینک درآغاز راه تعلیم وتربیت دست آموزگاران ودبیران ومدیران ومعاونین را بفشاریم تا قوتی بگیرند وتوان داشته باشند کاری کنند کارستان. درزاوه وتربت خیلی محمدامین داریم که توجهی نشده ونمی شوند، خودرابه خواب نزنیم که بیدارکردنمان سخت است. عزممان راجزم کنیم وبهترازقبل درک کنیم آموزگارودبیری راکه هرروز صدها کیلومتررامی پیماید تا نثارکند آنچه در سینه دارد.کنارش باشیم تا آرام گیرد از موج پرتلاطم زندگی. درمقابلش نباشیم که برافروخته شود چرا که زندگی به اندازه کافی برافروخته کرده است اورا.دستی بسویش درازکنیم قبل ازاینکه دستش رابسویمان درازکند، بگردیم استعدادهارا کشف کنیم ،ککمکشان کنیم ،راهنمایی کنیم تاازکارخویش خرسندگردیم.به امیدآنروز که آموزگارمان،دبیرمان،مدیرمان ومعاونین مان دغدغه ای جز تدریس نداشته باشند..........................................آفتاب شهریور1395